RSS

«Καλή Πατρίδα!!!»

13 Μάι.

Ο Δημητρός είχε δεν είχε πατήσει τα είκοσι ένα, με νωπές τις μνήμες της φωτιάς και του χαμού στο Μικρασιατικό μέτωπο. Τούτο το «προσκλητήριο» όμως θα τον ξεμάκραινε από τ’ αγαπημένα Χώματα της Ιωνίας…ανεπιστρεπτί!!!

Ένα μπόγο πρόφτασε να δέσει η μάνα η κυρά Παγώνα, τι να πρωτοβάλλει μέσα…Λίγα ρούχα, για το Δημητρό με τη Μαρία, και τη μικρή θυγατέρα (Μαρία κι αυτή)…τη  ρ ο δ ο ψ η μ έ ν η  εικόνα του Αι Γιώργη…κι όπου φύγει… φύγει!

Η φωτιά και το λεπίδι των Τσετών τους φέρανε με την ψυχή στο στόμα στον Τσεσμέ μπας και χωρέσουν σε κανένα καΐκι να περάσουνε  στη Χίο. Ο Κωνσταντής δεν τόχε σκοπό σε τούτο το διωχμό να  φύγει…θα τους περίμενε να γυρίσουν μόλις ηρεμούσαν τα πράγματα , μην τους ρημάξουν το βιός τους(προσπερνώντας το βίο του) όπως στον πρώτο…

Ο λεβέντης του ήταν πια κοτζάμ άντρας,  θα φρόντιζε μάνα γυναίκα κι αδελφή έως ότου ξανασμίξουν…

Μάταια η τελευταία παράκληση-ικεσία του γιου να μπει στο καΐκι κι ο πατέρας Κωνσταντής. Μια σταυραγκαλιά  του κι ένα δακρυσμένο φιλί του σε όλους, στα κλεφτά, μαζί με την ευχή του,  ήταν η τελευταία ανάμνηση-αποχαιρετισμός, μπροστά από το καΐκι της φυγής και τη θάλασσα που καιγόταν  …Μάθανε καιρό μετά για τον μπαμπά τους πως τον σκότωσαν οι Τσέτες …

Κάπου στο ’25, τρία χρόνια μετά το «συνωστισμό» τους και κατόπιν «περιφοράς» των ανά την Ελλάδα –από Μακεδονία μέχρι Πελοπόννησο-καταστάλαξαν καθημαγμένοι στο νότο!

Από τον έναν ήλιο μέχρι τον άλλον ο Δημητρός μούσκευε τις φανέλες, με τη Μαρία να τον συνδράμει και … «υποχωρώντας να τον καθοδηγεί».Τον πονούσε τον κλήρο του, πως μπορούσε να κάνει κι αλλιώς; Κουράγιο όμως είχε και  για βεγγέρες με τους γείτονες πρόσφυγες  (πρό..σφιγγες κατά μερικούς…εντόπιους, θου Κύριε φυλακή…).

Σήκωνε το ποτήρι  να τσουγκρίσουν με π ρ ώ τ η την ευχή «Καλή Πατρίδα!!!», και στη συνέχεια «εις υγείαν».

Η Ζωή τον «φιλοδώρησε» μ’ έναν ακόμη πόλεμο(β’Π.Π), έναν εμφύλιο, μια χούντα  πιο μετά …

Ευτύχησε να «αναστήσει» τρία παιδιά (τόσα επέζησαν προπολεμικά) να παίξει τρία εγγόνια στην ποδιά του και να «βαθύνει» τις ρίζες της οικογένειάς του με καλό κουμάντο, στην καινούρια πατρίδα…..

Πέρασε σχεδόν μισός αιώνας…, μακριά όμως από την Πατρίδα, και η λαχτάρα να την…ξαναδεί τουλάχιστον, δεν έλεγε να ξεθυμάνει!

Μεταξύ 70 και 71, ο, εβδομηντάρης  πια Δημητρός, εκφράζει την επιθυμία  να ταξιδέψει  απέναντι…

Οι δύο γιοί επιλαμβάνονται  της έκδοσης διαβατηρίων για το μεγάλο Ταξίδι οικογενειακώς …Δυστυχώς το επώνυμο ετύγχανε… πολιτικώς «αρχειοθετημένο», τουτέστιν ήταν προαπαιτούμενο, η  ενυπόγραφη «αναδίπλωση» …φρονήματος  για την έκδοση των διαβατηρίων.

Μα δεν ήταν μαθημένος σε τέτοιου είδους «επικύψεις» …

Το Ταξίδι ματαιώθηκε!

Ο Δημητρός έκτοτε τσούγκριζε –στη χάση και στη φέξη- με ένα χαμηλόφωνο και ορφανό «εις υγείαν», κι η τελευταία …πολύ σύντομα τον εγκατέλειψε…

Που και που σιγοψιθύριζε το αγαπημένο του … μέχρι τα τελευταία του   :

«Σαν τέτοια ώρα στο βουνό ο Παύλος πληγωμένος
Μες στο νερό του αυλακιού ήτανε ξαπλω

Καλά Ταξίδια Δημητρό!!!

 «… Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε. Μου αρέσει να βλέπει κανείς τους δεσμούς του. Αυτό θα πει ελευθερία…» I. Δραγούμη: « Όσοι Ζωντανοί»

Και… αυτό, θα πει ελευθερία…

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο 13 Μαΐου 2011 in Έλλην Λόγος

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s