RSS

Χαραλαμπίδης Σανταίος, προς Ερντογάν Ριζαίο.

15 Μάι.

Ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση συνοδεύει φέτος τον εορτασμό του Δεκαπενταύγουστου στον Πόντο, καθώς για πρώτη φορά μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ελληνοτουρκική συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, τελείται θεία λειτουργία την ημέρα της εορτής της Παναγίας στην ιστορική Μονή Σουμελά.

«Λοιπόν μετά τις εκλογές της 22ας Ιουλίου -2007- τα ψέματα τελείωσαν για τον Ερντογκάν. Αν τα ψέματα τελείωσαν για τις πολλές πληγές του χρόνιου Τούρκου ασθενή, το Κουρδικό, το Κυπριακό, το Πατριαρχείο, τα ψέματα τελείωσαν πολύ περισσότερο για το Ποντιακό. Γιατί ο Ρατζίπ που γεννήθηκε λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της Τραπεζούντας από μικρό παιδί θα του έκαναν εντύπωση τα άδεια όμορφα σπίτια της Τραπεζούντας και των χωριών των Σουρμένων και του Όφη. Όπως και τα πολλά ερείπια. Έτσι όπως όλα τα περίεργα παιδιά θα ρωτούσε την μάνα του. Τι έγιναν οι άνθρωποι που κατοικούσαν εδώ; Θα έμαθε από μικρός για τους νεκρούς του Ποντιακού Ολοκαυτώματος. Πολλοί ήταν στην ίδια ηλικία με εκείνον όταν 7 ή 10 ετών έφυγε από το Ριζαίον για την Πόλη. Όταν μάλιστα μεγάλωσε σαν καλός μουσουλμάνος δεν θα ενστρερνίστηκε ποτέ την κεμαλική προπαγάνδα «των μεταναστών που έφυγαν». Οι Πόντιοι συμμαθητές του πατέρα του έμειναν μόνο πέντε ή επτά ή το πολύ δέκα χρόνια στη ζωή. Ο Πόντος είναι γεμάτος από τα ανθρώπινα κόκκαλα των νεκρών της κεμαλικής βαρβαρότητας και αυτό το ξέρει καλά ο Ερντογκάν, όπως το ήξερε καλά και ένας άλλος συντοπίτης του ο Μεσούτ Γιλμάζ.
Σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες οι νεκροί απολαμβάνουν τιμές και έχουν τους τάφους τους. Όχι μόνο στις Ευρωπαϊκές αλλά απλά στις ανθρώπινες. Σίγουρα στην Τραπεζούντα ο 40ος κατά σειρά παππούς του Ερντογκάν θα είδε στο θέατρο της πόλης την Αντιγόνη του Σοφοκλέους ή θα άκουσε γι αυτήν περίπου το 100 π.Χ.
Στις Ευρωπαϊκές όμως κοινωνίες, για να μιλήσουμε περισσότερο επίκαιρα και πρακτικά, δεν υπάρχουν μνημεία του Άϊχμαν ή του Χίτλερ. Η δικαιοσύνη, η δημοκρατία, η ανάπτυξη, η Ευρώπη δεν είναι συνώνυμα με τα μνημεία βαρβαρότητας και μίσους όπως αυτό του Άϊχμαν των Ποντίων, του Τοπάλ Οσμάν, στην Κερασούντα.
Η πρώτη πράξη καλής θέλησης, το πρώτο βήμα επανευρωπαϊσμού και εκδημοκρατισμού του Πόντου θα ήταν το γκρέμισμα αυτού του μνημείου που μολύνει τα ιερά χώματα και το όμορφο φυσικό τοπίο της Κερασούντας.
Ο λόγος, η απόφαση γι αυτό ανήκει στον Ερντογκάν. Γιατί με αυτόν τον τρόπο θα πάψει ο Πόντος να παράγει δολοφόνους όπως αυτούς του Αντρέα Σαντόρο και του Φράνκ Ντίνκ. Διαφορετικά ο Ερντογκάν και ο Γκιούλ δεν θα είναι λιγότερο υπεύθυνοι του Μπουγιούκανιτ, του Μπαϊκάλ και του Μπαχτσελί για το δεύτερο σφαγείο της Ανατολίας, τον Πόντο. Αυτό το ιδιόμορφο εργαστήρι βίας.
Ο Ρατζίπ όμως λόγω βιωμάτων και παιδείας γνωρίζει πολύ καλύτερα από τους άλλους της Κυβέρνησης και του Κοινοβουλίου ότι τον Πόντο δεν χρειάζεται να τον εξευρωπαϊσει. Ότι στον Πόντο πρέπει απλά να σκάψει τα βίαια μπάζα που επικάθησαν επί αιώνες επί αυτής της ιερής γης ώστε να φανεί και να αναγεννηθεί η πολιτισμική ψηφίδα του Πόντου που είναι ευρωπαϊκή πριν την Ε.Ε., την Κομισιόν, τον Μπλέρ, τον Σαρκοζί και τον Μπερλουσκόνι.
Σίγουρα ως μαθητής σε μαθητικές εκδρομές θα επισκέφθηκε την Ακρόπολη της Τραπεζούντας, τον Ναό της του Θεού Σοφίας που πριν ήταν του Απόλλωνος. Κάτι θα άκουσε για τον Στράβωνα.
Περισσότερο όμως ως βίωμα θα συναντήθηκε και θα ταυτίστηκε με αυτήν την ατμόσφαιρα της Ποντακότητας που έχει την πηγή της σε ένα πανάρχαιο πολιτισμό. Όχι μόνο την λύρα και τους χορούς που σίγουρα χορεύει αλλά και ως ποδοσφαιριστής έχει γνώση πως με την Φενέρ Μπαχτσέ αντιμετώπιζαν τους Ρουμλάρ της Τράπζον Σπόρ.
Από μικρός θα διαχώριζε τα Λαζικά που μιλούσε αυτός με τα Ποντιακά. Αργότερα θα έμαθε Τουρκικά, την Τρίτη γλώσσα που συνάντησε στη ζωή του.
Ακόμα και στους συγγενείς του στο Ριζαίο και στα μικρά παιδιά, τα χάταλα (αρχαία λέξη) προκαλεί τον γέλωτα η υπερασπιστική γραμμή «δεν υπάρχει Ποντιακή γλώσσα», «δεν υπάρχει Ποντιακή περιφέρεια» του Τούρκου εκπροσώπου στον ΟΗΕ Αλτάι Τζεντζικερ μετά την γραπτή παρέμβαση για τα δικαιώματα των Ποντίων στον Πόντο από την Διεθνή Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών.
Δεν θα ήθελε ο Ρατζίπ να υποστεί την ανάλογη γελοιοποίηση σε ένα Ευρωπαϊκό διεθνές φόρουμ που υπέστη ο Τούρκος Εκπρόσωπος στον ΟΗΕ.
Η Ευρωπαϊκή πολιτισμική ψηφίδα του Πόντου είναι ένας πλούτος και όχι ένα ελάττωμα της ιστορικής αυτής περιοχής. Διαφορετικά τι άλλο έχει να δείξει. Οι άνθρωποι εκεί είναι ειρηνικοί μουσουλμάνοι που έχουν το μεγάλο προνόμιο να μιλούν την πλησιέστερη προς την αρχαία ελληνική, ομιλούμενη σήμερα, γλώσσα. Χωρίς αυτήν την γλώσσα δεν θα υπήρχαν οι ευρωπαϊκές γλώσσες. Εσύ οφείλεις και μπορείς σαν γείτονας κατ’ αρχήν Ρατζίπ, να υπερασπίσεις αυτήν την γλώσσα και τον πολιτισμό. Αυτό θέλει η ιστορία. Αν κάνεις αυτό που έκαναν και κάνουν οι Κεμαλικοί ή οι Ταλιμπάν με τα αγάλματα του Βούδα συνεχίζοντας την δολοφονία του θα έχεις κακό τέλος, πολύ κακό τέλος.
Εσύ οφείλεις να υπερασπίσεις αυτόν τον πολιτισμό, την Ποντιακότητα, γιατί είναι ορατό ότι είσαι μέρος της. Ρώτησε τον Μεσούτ Γιλμάζ. Θα έχει σίγουρα τύψεις που δεν την υπερασπίστηκε όταν μπορούσε.
Τι θέλουν αυτοί οι απόγονοι του Διογένη, του Στράβωνα, του Μυθριδάτη, των Κομνηνών, του πρώτου Ευρωπαίου του Βησσαρίωνα του Τραπεζούντιου; Το ένα δέκατο των δικαιωμάτων που έχουν οι Μουσουλμάνοι στη Δυτική Θράκη και το ένα δέκατο των δικαιωμάτων της Βαρκελώνης για την Τραπεζούντα, όπως λέει ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης Σανταίος την καταγωγή. Από την Σάντα, την Γκουέρνικα του Πόντου λίγα χιλιόμετρα νότια της Τραπεζούντας κοντά στο Τζεβιλίκ το Άουσβιτς των Ποντίων. Ξέρεις εσύ ή ρώτησε τον Μπαχτσελί και τον Μπουγιούκανιτ να σε ενημερώσουν.
Μην έχεις την ψευδαίσθηση ότι λόγω αδυναμίας και των άλλων κακών των ψευτοελίτ του ελλαδικού χώρου δεν θα έχεις μπροστά σου το Ποντιακό. Όπως είδες εμείς και χωρίς αυτές σε αντίθεση μάλιστα με αυτές το πήγαμε στον ΟΗΕ, στις ΗΠΑ, την Ευρώπη, το διεθνοποιήσαμε και έχουμε να κάνουμε πολλά.

Πάντως Ρατζίπ είτε πιστεύει κανείς στον Αλλάχ, τον Χριστό, τον Απόλλωνα ή τον Μύθρα που πίστευαν οι προ-προπαππούδες σου, θεωρεί έγκλημα την δολοφονία των στίχων «η Κορ εποιεν σον Παρχαρ», «η Ρωμανία επέρασεν» , «Αναστορώ», «η Χαμψια ερθαν σον γιαλόν» ή «τραγωδώ ρωμαίικα».
Μένει σε σένα να αποφασίσεις αν είσαι με την ιδεολογία της ζωής ή είσαι συνέχιση της ιδεολογίας του θανάτου. Γιατί αυτά είναι τα στρατόπεδα στην Μικρά Ασία, την Ανατολία, την Τραπεζούντα, τον Οφη, το Ριζαίον, τον Πόντο και όχι «Ισλαμιστές» και «Κοσμικοί». Η ιστορία, το μέλλον, οι λαοί και οι άνθρωποι θέλουν μια πολυκεντρική Μικρά Ασία, θέλουν την ζωή και όχι τον θάνατο.»

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Πηγή : Θάλασσα Καραντενίζ.

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο 15 Μαΐου 2011 in Έλλην Λόγος

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s