RSS

Χρέους Ανάβαση, Δραχμής «Σκούφια».

15 Μάι.

Χρέους Ανάβαση.

Από το 1824 μέχρι το 1898, που η Ελλάδα ετέθη υπό Διεθνή οικονομικό έλεγχο, είχαμε πάρει 10 δάνεια συνολικού ποσού 920 εκατ. γαλλικών φράγκων (γφρ.), από τα οποία τα 270 εκατ. γφρ. ήταν έξοδα-κρατήσεις μεσαζόντων και τραπεζών. Τα υπόλοιπα διατέθηκαν κατά σειρά για αμοιβές αγωνιστών, έξοδα αντιβασιλείας, για την οργάνωση Βαυαρικού στρατού, για αποζημίωση στην Τουρκία για τον ατυχή πόλεμο του 1897 και λίγα για επενδύσεις την περίοδο Χ. Τρικούπη (Σιδηρόδρομοι κ.λπ.).

Από το 1898 μέχρι το 1932 πήραμε άλλα 1.280 εκατ. γφρ., που χρησιμοποιήθηκαν εκτός από την εξυπηρέτηση παλαιών δανείων, για τους Βαλκανικούς πολέμους, για αποκατάσταση προσφύγων κ.λπ.

Για να γίνει κατανοητή η εκμετάλλευση της χώρας μας από τους δανειστές, αρκεί να σημειώσουμε ότι μέχρι το 1932 είχαμε πληρώσει 130 εκατ. γφρ. περισσότερα από ό,τι είχαμε πάρει και χρωστούσαμε ακόμα 2 δισ. εκατ. γφρ.

Από το 1932 μέχρι το 1945 δεν είχαμε εξωτερικό δανεισμό, ενώ είχε παγώσει η εξυπηρέτηση των παλαιών δανείων λόγω της παγκόσμιας κρίσης και του πολέμου.

Την περίοδο 1946-1967, που ήταν και από τις δυσκολότερες περιόδους για τη χώρα μας, η Ελλάδα θα συνάψει συνολικά δάνεια ύψους 406 εκατ. δολ. για την αντιμετώπιση δαπανών του εμφυλίου πολέμου και κυρίως για σημαντικά έργα υποδομής, που έθεσαν τα θεμέλια για την ανάπτυξη της χώρας. Την περίοδο αυτή διακανονίστηκε το 97% του εξωτερικού προπολεμικού Δημόσιου Χρέους.

Την περίοδο της δικτατορίας ο εξωτερικός δανεισμός σημείωσε πολύ μικρή αύξηση, και τελικά το εξωτερικό Δημόσιο Χρέος το 1974 ήταν 115 δισ. δρχ. (22% του ΑΕΠ).

Η περίοδος 1974-1981 …το εξωτερικό Δημόσιο Χρέος το 1981 ήταν 672 δισ. δρχ. (29,7% του ΑΕΠ).

Η έκρηξη του χρέους και η ανεπανόρθωτη ζημιά έγινε την περίοδο 1981-1989. Αξίζει να σημειωθεί, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ότι η τότε Κυβέρνηση έπαιρνε κατά μέσο όρο κάθε εβδομάδα και ένα δάνειο, από οπουδήποτε και με οποιουσδήποτε όρους, με εξόφληση την επόμενη 10ετία.

Έτσι, το Δημόσιο Χρέος από 672 δισ. δρχ. το 1981 (29,7% του ΑΕΠ) εκτινάχθηκε το 1989 στα 9.200 δισ. δρχ. (65,7% του ΑΕΠ) και το 1990 που ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία είχε φτάσει στα 11.100 δισ. δρχ. (80,7% του ΑΕΠ).

Την περίοδο 1990-1993,το Δημόσιο Χρέος το 1993 που ανέλαβε και πάλι το ΠΑΣΟΚ  ανήλθε στα 23.000 δισ. δρχ. (68,8 δισ. ευρώ).

Την επόμενη περίοδο διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ 1993-2004 το Δημόσιο Χρέος αυξήθηκε από 68,8 δισ. ευρώ σε 170 δισ. ευρώ.

Η Νέα Δημοκρατία από το 2004 έως το 2009 δανείστηκε για την καταβολή τόκων 62 δισ. ευρώ, για αποπληρωμή ολυμπιακών έργων και παλαιών χρεών για εξοπλισμούς 20 δισ. ευρώ και 18 δισ. ευρώ για κάλυψη ελλειμμάτων του προϋπολογισμού. Με αποτέλεσμα, να παραδώσει στο ΠΑΣΟΚ Δημόσιο Χρέος 270 δισ. ευρώ. πηγή

Ενώ λοιπόν το 1974 το δημόσιο χρέος αντιπροσώπευε 115 δις δρχ., το 1981 είχε φτάσει τα 672 δις δρχ. (άνοδος 488%) και το 1989 είχε εκτιναχθεί στα 9,2 τρις δρχ., ήτοι αύξηση 1.370%.

Έτσι, από το 22% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) που ήταν το 1974, στο τέλος της πρώτης περιόδου του ΠΑΣΟΚ το δημόσιο συνολικό χρέος αντιπροσώπευε 86% του ΑΕΠ. Κατά κεφαλήν, είχε εκτοξευθεί από 130.000 δρχ. ετησίως σε 921.000 δρχ., δηλαδή είχε πολλαπλασιαστεί περίπου επί επτά  μέσα σε λιγότερα από 15 χρόνια! Ας σημειωθεί επίσης, ότι η Ελλάδα από 4,6 δις δολάρια εξωτερικό χρέος που είχε το 1981, στα τέλη του 1989 χρωστούσε στο εξωτερικό 26 δις δολάρια – ποσόν αστρονομικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι την ίδια περίοδο η χώρα είχε εισπράξει επιπλέον καθαρά 16 δις δολάρια από κοινοτικές επιδοτήσεις. (Τα ανωτέρω στοιχεία έχουν δημοσιευθεί στην εφημερίδα «Εστία»).Με άλλα λόγια κατά την πρώτη πασοκική περίοδο εφηρμόσθη πολιτική, η οποία στήριζε την εγχώρια κατανάλωση στον δανεισμό και διόγκωνε το κράτος με κοινοτικούς πόρους. Αξίζει να σημειωθεί ότι το έλλειμμα των οργανισμών κοινωνικής ασφαλίσεως, από 11 δις δρχ. που ήταν στα τέλη του 1981, ξεπερνούσε τα 485 δις δρχ. στις αρχές του 1995. Δηλαδή είχε πολλαπλασιαστεί επί σαράντα, φαινόμενο ρεκόρ για χώρα μέλος του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ)!

Δραχμής «σκούφια». 

 Από την εποχή της νομαδικής ζωής έως την εγκατάστασή του σε οργανωμένες κοινότητες, ο άνθρωπος βρέθηκε αντιμέτωπος με το πρόβλημα της εξευρέσεως των απαραιτήτων για την επιβίωσή του. Στην αρχή χρησιμοποίησε ως μέσο συναλλαγής διάφορα πλεονάζοντα αγαθά. Όμως έτσι έπρεπε να υπάρχουν πάντοτε πράγματα απαραίτητα για τον άλλο. Καθιερώθηκε λοιπόν αρχικά, ως κοινό μέσο συναλλαγής, κάτι που όλοι είχαν, τα βοσκήματα.

Με την πάροδο όμως του χρόνου ο άνθρωπος συνειδητοποίησε την ανάγκη για ένα εύχρηστο, διαιρετό και αποθηκεύσιμο μέσο συναλλαγής. Αυτό που αναζητούσε  το βρήκε στο μέταλλο, ενώ παράλληλα διαδόθηκε η χρήση του ζυγού, που έδιδε στο μέταλλο καθορισμένη αξία. Έτσι λοιπόν άρχισε να χρησιμοποιεί στις συναλλαγές του το τάλαντο, μία χάλκινη πλάκα σε σχήμα δοράς βοοειδούς.

Στο επόμενο βήμα, χρησιμοποιήθηκε ως μέσο συναλλαγής ο οβελός (οβολός), ράβδος από σίδηρο, όμοιος με τους μαγειρικούς οβελούς, τις σούβλες *.

 Το πάχος του οβελού ήταν τέτοιο που η παλάμη μπορούσε να κρατήσει έξι μαζί. Έτσι από το ρήμα δράττομαι, που σημαίνει πιάνω σφικτά την ποσότητα που χωρά στην παλάμη, προέρχεται η λέξη δραχμή, που μέχρι πρόσφατα αποτελούσε τη νομισματική μας μονάδα. Στην ιστορία μάλιστα της δραχμής, καθιερώθηκε και η νομισματική αξία ότι 6 οβελοί ισοδυναμούν με μία δραχμή.

http://www.alphanumismatics.gr

Από τα βοσκήματα στη δραχμή, στάση …στο ευρώ και τανάπαλιν…;

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο 15 Μαΐου 2011 in Έλλην Λόγος

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s