RSS

Το νησί…

24 Μάι.

Μια ιδιαίτερη σχέση με συνδέει με τούτο το νησί,την Καλυδώνα ή Σπιναλόγκα (μακρύ αγκάθι) τα τελευταία -σχεδόν 25- χρόνια. Θα ‘ταν τέλη του ’80. Aποφασίσαμε να δοκιμάσουμε κολυμβητικές δεξιότητες και αντοχές με το Γιώργο(παλιοί …αμφιθεατρικοί συνοδοιπόροι και νωποί ακαδημαϊκοί πολίτες τότε), από την παραλία της Πλάκας.

Παραλία Πλάκας με φόντο τη Σπιναλόγκα

Τα μαγιώ και μια μπάλα πόλο ο εξοπλισμός μας. Στόχος ήταν η άφιξη απέναντι,στο νησί, κολυμπώντας! Η αίσθηση-εκτίμηση της απόστασης,φωτό άνωθεν,απατηλή…

Ο πηγαιμός ήταν σχετικά απροβλημάτιστος. Λαδιά η θάλασσα με απαλό μελτεμάκι, άψογη η φυσική κατάσταση, μας βγάλαν ακμαίους στη ρίζα του κάστρου του νησιού, συντροφιά και το τόπι(ως ένα βαθμό, ενδεχομένως, του οφείλω,-ουμε,την επιστροφή…).
Η αίσθηση της σύντομης περιήγησης ήταν μοναδική…αλμύρα στα χείλη και βαθιά συγκίνηση…άπνοια, κατά την είσοδο στα χαλάσματα του πόνου και του περιθωρίου, που δεν επέλεξαν για τη ζωή τους οι εξόριστοι του χάνσεν…»προθύμως» όμως απεδέχθησαν, όντες γονείς-αδέλφια-φίλοι-…παιδιά μη …λεπρών!
Την εγκατάλειψη τη βιώνει κανείς και στην ερημωμένη ύπαιθρο,σε ερηπωμένα χωριά με βρυολειχήνες στους τοίχους και ανοιχτά ή σπασμένα πορτοπαράθυρα …Εδώ, στα κελιά του οικισμού, η «αύρα» ήταν σκουρόχρωμη παρά το ηλιόλουστον και ως εκ τούτου …σεροτονινοτρόπον του τόπου (φειδωλή η παρουσία της σεροτονίνης στους σύγχρονους «καταθλιπτικούς» εγκεφάλους).

Κοντά τα ανοίγματα. Κοντή η κασόπορτα, χαμηλό το ταβάνι-τελάρο, σα νάτανε φτιαγμένα για κοντεμένους ανθρώπους ή κοντές ζωές, στενά σκαλοπάτια φτιαγμένα για να σκοντάφτεις. Αντικείμενα ξεχασμένα από το χρόνο και μάρτυρες της καθημερινότητας, που δεν την έπαψε η αρρώστεια. Οι συνειρμοί βέβαια της εικόνας των χρηστών, …συνειρμοί! Αποκρουστικοί αισθητικά, με ανακλήσεις από εγκυκλοπαιδικές εικόνες και περιγραφές.

[Η εικόνα που αντίκρυσα το περασμένο καλοκαίρι ήταν σαφώς πιο προσεγμένη, προϊόντος του χρόνου και της σχετικής φροντίδας για τις ανάγκες της τηλ. σειράς, αλλά και του περιηγητικού ενδιαφέροντος που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες 2+ δεκαετίες με τακτική και πολλαπλής αφετηρίας σύνδεση του νησιού με το μητρικό μεγάλο νησί με καραβάκια ή καϊκια. Με εισιτήριο η καϊκάτη επίσκεψη πέρσι, με φωτό, βίδεο για τη φύλαξη των παραστάσεων εικόνας και ήχου, αθλητικά παπούτσια, καπέλο, γυαλιά ηλίου κι ό,τι άλλο καθιστούσε την πρόσφατη επίσκεψη μη συγκρίσιμη της πρώτης. Όχι τόσο σε επίπεδο «εξοπλισμού» περιηγητή, όσο: a. σε επίπεδο όσμωσης συναισθημάτων-πόνου από το πυκνό Χθες στο αραιό σήμερα σε μια στατική θεώρηση του Χρόνου… και β. σε επίπεδο φαντασιακής ή υποσυνείδητης μέθεξης στο παρόν και στο αγωνιώδες αύριο των σημαδεμένων.]

Ο ήλιος δε θα μας περίμενε για πολύ ακόμη και η ατμόσφαιρα ήταν ήδη βαριά. Το τόπι υπό μάλης, ένα κίτρινο ανθάκι, φυτρωμένο κυριολεκτικά πάνω στην πέτρα του νησιού, πιασμένο στο κορδόνι στη μέση ως αναμνηστικό και …»αντίο νησί μου», ακονόπετρα του θυμικού, Ολούντειο κάστρο της Ευνομίας των Κοσμίων.

( Το πολίτευμά της -αρχαία Ολούς, σημερινή Ελούντα- ήταν η Ευνομία , είδος δημοκρατίας ,όπου οι άρχοντες λεγόταν κόσμιοι και είχαν νομοθετική και εκτελεστική εξουσία . Οι Κόσμιοι που εκλέγονταν από τους λεγόμενους Κοσμίοντες κάθε χρόνο , αποτελούσαν το συλλογικό όργανο της Πολιτείας , ο δε αρχηγός του κράτους αποκαλούνταν Πρωτόκοσμος ).

Περί το μέσον της διαδρομής προς την Πλάκα – ήταν ήδη βαθύ σούρουπο, σκοτείνιαζε…- το μελτεμάκι αγρίεψε! Μισό μέτρο πάνω από το νερό, βλέπαμε και αναπνέαμε ένα νέφος από σταγόνες. Ζόρι! Και τα αχνά λαμπιόνια στις ταβέρνες απέναντι ήταν απατηλά κοντά. Εναλλάξ το τόπι και με τη βοήθεια του θεού πιάσαμε «λιμάνι», κατάκοποι και λύκοι πεινασμένοι. Πήγαμε και ήρθαμε απέναντι αλλά και «απέναντι»…

Τέλος καλό και το φαγγρί στη σχάρα ακόμη καλύτερο…! Άλλωστε, η Πλάκα ήταν ο αρχικός προορισμός μας, ο δε σκοπός μας, πλέον της προφανούς βουτιάς στα Πλακιώτικα νερά, να τιμήσουμε δεόντως το φημισμένο φρέσκο ψάρι της περιοχής…

Παραδοσιακό Μ.Ασίας

Καλή αντάμωση «νησί» μου. Ενδεχομένως…

...«Στη ζωή δε μετράει πόσες ανάσες παίρνεις,

αλλά πόσες είναι οι στιγμές

που σου κόβουν την ανάσα»
 3:44 (κλικ)


ΥΣΤΕΡΟΛΟΓΙΟ :

Aπό συνέντευξη του Σ. Μάινα στο αιχμή.gr…:

(…)Άλλωστε εμείς ξέρουμε από περιπέτειες, απόγονοι του Οδυσσέα είμαστε, το «νόστιμον ήμαρ» μας περιμένει, κι αν όχι, ξέρουμε να το ξαναδημιουργούμε, και έτσι λίγο πριν κατεβάσω τις βαλίτσες στο βαπόρι του αποχαιρετισμού, κουνάω το μαντήλι συγκινημένος μα κι αισιόδοξος, κι επειδή στην Κρήτη δεν αρμόζουν τα αντίο, λίγο πριν η Σπιναλόνγκα χαθεί στην ομίχλη της, σιγοψιθυρίζω ρίχνοντας ένα ρόδο στη θάλασσά της…

«Καλή αντάμωση νησί μου»(…)

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο 24 Μαΐου 2011 in Έλλην Λόγος

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s