RSS

Ρίζες Χρεοκοπίας -> 1962-1964

16 Ιολ.

Οι βαθιές πολιτικές ρίζες της ελληνικής χρεοκοπίας

[…] Έγραφε το 1937 ο καθηγητής Άγγελος Αγγελόπουλος σχετικά με την υπέρογκη δανειακή επιβάρυνση του κράτους εκείνης της εποχής: «Η μεγάλη αυτή δανειακή επιβάρυνσις εδημιουργήθη συνεπεία των υποχρεώσεων των παλαιών δανείων και μάλιστα δανείων μη εισπραχθέντων και μη χρησιμοποιηθέντων χάριν της εθνικής οικονομίας»

Την άποψη περί διαγραφής των προπολεμικών χρεών, είχαν υιοθετήσει σειρά σεβαστών καθηγητών της οικονομίας, όπως ο μετέπειτα ακαδημαϊκός Άγγελος Αγγελόπουλος, ο διατελέσας διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Ξενοφών Ζολώτας, ο καθηγητής Δημήτριος Καλιτσουνάκης κ.ά. Το θεωρούσαν – εκτός όλων των άλλων – και ως έναν ελάχιστο φόρο τιμής από τους συμμάχους προς την Ελλάδα που υπέστη ανυπολόγιστες καταστροφές κατά τη διάρκεια του πολέμου.

…Ξεκίνησε ένας οργανωμένος διεθνής διασυρμός της χώρας από τους πιστωτές της προκειμένου να εξασφαλίσουν, μέσα από την αναδιαπραγμάτευση του προπολεμικού χρέους, όσο το δυνατόν μεγαλύτερα οφέλη. Ο διασυρμός αυτός διάρκεσε σχεδόν δυο δεκαετίες, με αποτέλεσμα μια αποικιοκρατική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Την τελική αυτή ρύθμιση επέτυχε ο κ. Μητσοτάκης, ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου, τον Ιούλιο του 1964. Ο Μητσοτάκης προχώρησε σε τέτοια ρύθμιση χρεών, ώστε μπροστά της ωχριούσε ακόμη και η παλιότερη της ΕΡΕ.

Στιγμιότυπο από 2013-11-02 17:16:49

«Η ονομαστική αξία των χορηγηθεισών νέων ομολόγων εις τους κομιστάς προπολεμικών εσωτερικών δανείων διαπλασιάζεται, ο τόκος αυξάνεται και θεσπίζεται λαχείον. Εν συγκρίσει προς την ρύθμισιν υπό της κυβερνήσεως της ΕΡΕ, δίνονται ήδη 160% επί πλέον»,

θριαμβολογούσε τότε η φιλική προς τον Μητσοτάκη «Ελευθερία» (16.7.1964). Ο διακανονισμός αποπληρωμής (το ύψος αυτών των υποχρεώσεων αντιστοιχεί σε σημερινές τιμές γύρω στα 100 δισ. ευρώ!) αυτής της λεόντειας σύμβασης προβλεπόταν να γίνει εντός 42 έως 45 ετών => 2006 – 2009* …!

(*) «από τον παππού μου Γιώργο κληρονόμησα ένα ρολόι» και την γενναιόδωρη αντιμετώπιση των δανειστών με ανανέωση της εθνικής υποθήκευσης από το 2009 κι εντεύθεν, θα συμπλήρωνε κανείς!

Κι αυτά γράφονταν το 1964. […]     πηγή

—————————————————————————————————————————————————————-

Οι αριθμοί αποκαλύπτουν

Οι επανειλημμένες διαβουλεύσεις τα χρόνια 1955-1960 δεν είχαν οδηγήσει σε συμφωνία.

Το παράδοξο είναι ότι η Ελλάδα, όπως ήταν το φυσιολογικό, δεν διεκδίκησε διαγραφή αυτών των χρεών. Ούτε και συμψηφισμό τους με οικονομικές απαιτήσεις που είχε η ίδια.

Τελικά, το 1962 η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή παρέδωσε τα ηθικά και νομικά όπλα. Στις πιέσεις προστέθηκαν εκείνη την περίοδο και οι υποδείξεις της ΕΟΚ. Ένα από τα προαπαιτούμενα για την υπογραφή της συμφωνίας σύνδεσης ήταν και η ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Όπως ομολογούσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, η ρύθμιση ήταν «αναγκαία προϋπόθεση» για την «ολοκληρωτικήν αποκατάστασιν της διεθνούς πίστεως της χώρας».

Μάταια πολλοί διαμαρτύρονται και πολλοί μελετητές καταγγέλλουν, τεκμηριώνοντας μ΄ επίσημα στοιχεία, ότι ουσιαστικά ζήτημα προπολεμικού ελληνικού χρέους, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δεν υφίσταται. Τόσο, επειδή η Ελλάδα, με όσα είχε προσφέρει στον αντιφασιστικό αγώνα («ξεπλήρωσε και με το παραπάνω» είναι η χαρακτηριστική έκφραση), όσο και επειδή η Ελλάδα είχε ήδη καταβάλει τεράστια ποσά. Ήταν ένα «απεχθές» και παράνομο χρέος.

assets_LARGE_t_942_39680787_type12128Στιγμιότυπο από 2013-11-03 14:03:43

Ο καθηγητής Στ. Μπαμπανάσης, επικαλούμενος διάφορες πηγές, δίνει την εικόνα της εξέλιξης του

εξωτερικού χρέους της Ελλάδας με απόλυτους αριθμούς μέχρι τη στάση πληρωμών του 1932:

Στην εκατονταετή περίοδο 1830-1932 το σύνολο των δημόσιων δανείων που συνομολογήθηκαν με το εξωτερικό ανήλθαν στα 3 δισ. χρυσά φράγκα. Απ΄ αυτά τα περίπου 60 εκατ. συνομολογήθηκαν στην περίοδο 1830-1878. Στην περίοδο 1879-1914 τα δάνεια ήταν της τάξης του 1.117 εκατ., ενώ έφθασαν στα 1.715 εκατ. τα χρόνια 1915-1932.

Στην πραγματικότητα η χώρα εισέπραξε πολύ λιγότερα από τα 3 δισ. Μέχρι το 1932, που σταμάτησε, λόγω της στάσης πληρωμών ο εξωτερικός δανεισμός, είχε εισπράξει μόλις 2,2 εκατ. Για τα δάνεια αυτά είχε καταβάλει μέχρι τότε 2,383 εκατ. Με τις διευθετήσεις, που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια και μέχρι την αναστολή της καταβολής τοκοχρεολυσίων λόγω του πολέμου, η Ελλάδα εμφανιζόταν να χρωστά το 1939-40 το ίδιο ποσό συν τους τόκους της οκταετίας!

Άλλη μια μελανή σελίδα της διεθνούς τραπεζικής πολιτικής

Οι διεθνείς χρηματαγορές ήταν ουσιαστικά κλειστές μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εξαιτίας της εκκρεμότητας των ελληνικών προπολεμικών χρεών. Πρόκειται για άλλη μια μελανή σελίδα της διεθνούς τραπεζικής πολιτικής, όπως τη χαρακτηρίζει ο Άγγελος Αγγελόπουλος. Επανειλημμένα, προτείνοντας την αναδιάρθρωση του χρέους με ελληνική πρωτοβουλία, έθετε το ζήτημα ως εξής:

«Ο πρώτος μεταπολεμικός δανεισμός, περιορισμένης κλίμακας, αρχίζει μόνο στις αρχές του 1960, γιατί μέχρι τότε οι ξένες τράπεζες, ακόμη και η Διεθνής Τράπεζα, της οποίας η Ελλάς ήταν από τα ιδρυτικά μέλη, ηρνούντο να χορηγήσουν δάνεια στην Ελλάδα. Υπό την πίεση των ξένων ομολογιούχων, έθεταν ως προϋπόθεση τη ρύθμιση του προπολεμικού χρέους, που είχε συναφθεί υπό ληστρικούς όρους…

Έτσι, παρά τις τεράστιες θυσίες που υπέστη, παρά τη μεγάλη της συμβολή στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά το ότι οι Αρχές Κατοχής αξίωσαν και πέτυχαν πιστώσεις υπό τη μορφή δανείων… που αρπάχτηκαν από το υστέρημα του ελληνικού λαού, η Ελλάς στα πρώτα μεταπολεμικά έτη δεν μπορούσε να συνάψει δάνεια, των οποίων είχε τόση ανάγκη για την ανασυγκρότηση και την ανάπτυξη της οικονομίας της, λόγω της αντιδράσεως των ξένων ομολογιούχων…».

Κυρίως, Αμερικανοί και Άγγλοι δανειστές πίεζαν ασφυκτικά, με κάθε μέσο αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Τελικά, το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960 επέβαλλαν τις «ρυθμίσεις» τους. Υποχρέωσαν την Ελλάδα να καταβάλλει τοκοχρεολύσια μέχρι και την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Για δάνεια που είχαν συναφθεί από το 19ο αιώνα!

Δεν είναι ίσως πολύ γνωστό, αλλά ένας μέρος της σημερινής ελληνικής υπερχρέωσης και του διαχρονικού υπερδανεισμού οφείλεται ακριβώς και στις συμφωνίες της τελευταίας προδικτατορικής περιόδου. Αρχικώς από την κυβέρνηση Κ. Καραμανλή (1962) και αμέσως μετά από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου (1964).

πηγή

ΥΣΤΕΡΟΛΟΓΙΟ:

Yπόμνημα ποὺ κατέθεσε στὸ Διεθνὲς Δικαστήριο ὁ νομικὸς ἐκπρόσωπος 
τῆς Ἑλληνικῆς κυβέρνησης τὸ 1938, ὅπου τόνισε τὰ αὐτονόητα : 

«Ἐνίοτε, μπορεῖ νὰ ὑπάρξει μία ἔκτακτη κατάσταση, ἡ ὁποία κάνει ἀδύνατο γιὰ τὶς Κυβερνήσεις νὰ ἐκπληρώσουν τὶς ὑποχρεώσεις τους πρὸς τοὺς δανειστὲς καὶ πρὸς τὸν Λαό τους. Οἱ πόροι τῆς χώρας εἶναι ἀνεπαρκεῖς γιὰ νὰ ἐκπληρώσουν καὶ τὶς δύο ὑποχρεώσεις ταυτόχρονα. Εἶναι ἀδύνατον νὰ πληρώσει μία Κυβέρνηση τὸ χρέος καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ παρασχεθεῖ στὸν λαὸ ἡ κατάλληλη διοίκηση καὶ οἱ ἐγγυημένες συνθῆκες γιὰ τὴν ἠθική, κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη. Πρέπει νὰ ἐπιλέξει ἀνάμεσα στὰ δύο. Καὶ φυσικά, τὸ καθῆκον τοῦ Κράτους νὰ ἐξασφαλίσει τὴν εὔρυθμη λειτουργία τῶν βασικῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν, ὑπερτερεῖ ἔναντί της πληρωμῆς τῶν χρεῶν της. Ἀπὸ κανένα κράτος δὲν ἀπαιτεῖται νὰ ἐκπληρώσει, μερικὰ ἢ ὁλικά, τὶς χρηματικές του ὑποχρεώσεις, ἂν αὐτὸ θέτει σὲ κίνδυνο τὴν λειτουργία τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν του κι’ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα τὴν ἀποδιοργάνωση τῆς διοίκησης τῆς χώρας.

Στὴν περίπτωση ποὺ ἡ ἀποπληρωμὴ τῶν χρεῶν θέτει σὲ κίνδυνο τὴν οἰκονομικὴ ζωὴ καὶ τὴ διοίκηση,ἡ Κυβέρνηση εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ διακόψει ἢ καὶ νὰ μειώσει τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ χρέους»!

~~~

Advertisements
 
Σχολιάστε

Posted by στο 16 Ιουλίου 2014 in Έλλην Λόγος

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s